In mijn favoriete boekske!

Ik sta in de Flair! Wat ik mezelf nooit zou zien doen, deed ik! En ik kreeg de kans mijn idool te ontmoeten.

Advertenties

Ik lees de Flair, zoals zoveel vrouwen en mannen, elke week.

De mode en make-up tips die ik daar al heb uitgehaald zijn eindeloos!

Maar toch sla ik de Flair elke week eerst open op de column van Catherine, zalige humor, sterke zinnen en eindeloze herkenbaarheid. Ik ben fan, laat dat duidelijk zijn!

Elke week zie ik ook de ‘gewone’ mensen, de man en vrouw van de straat, ik de Flair staan. My body and me bijvoorbeeld, in je ondergoed in de Flair, je moet maar lef hebben. Laat ons duidelijk stellen, ik heb dat lef niet!

Make-over daarentegen… op mijn lijf geschreven! Nu ja, dat zou ik nog net doen, al ligt dat al ver buiten mijn comfort zone.

En toen kwam er een zotte zaterdag, ik schreef me in (met het idee dat de kans 0,000001% was dat ik ooit een e-mail terug zou krijgen).

Ping, you’ve got mail!

Ik kreeg een e-mail van Catherine (dé Catherine!!) dat ik mee mocht doen. Ze vroeg nog wat extra uitleg, maten en foto’s, een datum zou later worden geprikt. Toen dacht ik nog dat ik wel te zus of zo zou worden bevonden en uiteindelijk toch niets meer zou horen. Ik zei het dan ook tegen niemand, zelfs niet tegen mijn ouders.

Maar toch kreeg ik terug een mail met een datum en adres van de afspraak!

Daar gaat ze…

Op een mooie lentedag (of een druilerige…) trok ik richting afspraak. Ik was zó zenuwachtig! Niet alleen ging ik wat later op de foto voor Flair maar ik ging ook Catherine ontmoeten. Als je me zou vragen wat ik toen het spannendste vond zou ik je er tot vandaag niet kunnen op antwoorden.

Het is zover, of toch bijna

Toen ik zo goed als aangekomen was bleek ik de studio maar niet te vinden, moest mij natuurlijk weer overkomen. Maar gelukkig kon ik Catherine opbellen en stond ze wat later zwaaiend in de deuropening.

Nu is het écht zover

Wat een schat! In de eerste vijf seconden kon Catherine me al op mijn gemak stellen. Het viel waarschijnlijk keihard op dat ik het bijna in mijn broek deed… maar ze was ontzettend lief voor me.

De outfits

Je zou denken dat je aan moet trekken wat ze je voorschotelen, dat dacht ik althans. Maar nee hoor, styliste Indira heeft wel 50 verschillende outfits uit haar mouw getoverd. Ze is al een even grote schat! Als ik niet op mijn gemak was bij een outfit dan werd hij niet gedragen, zo simpel was dat. Soms had ik het gevoel dat ik de boel daar ophield, maar dat kwam niet door het productieteam…. dat is zo’n dingetje van mezelf.

Strike a pose

Aangezien mijn fotomodel carrière nooit van de grond kwam had ik dus ook nog nooit voor een professionele fotograaf geposeerd. Ook hier stond ik wat onwetend heen en weer te draaien, maar iedereen hielp me, om er voor te zorgen dat ik op mijn gemak was. Mijn kruk werd bij 2 van de drie foto’s niet gebruikt, maar ze stond netjes bij me zodat ik er steeds op kon terugvallen (letterlijk).

Omdat ik meestal nogal zuur kijk naar een camera ging Catherine voor persoonlijke clown spelen, nee dat is overdreven, maar ze zorgde er wel voor dat ik stond te lachen naar een kale muur…

Mag ik nog eens?

Dit was zo’n leuke ervaring! Ik kan het iedereen aanraden om zich in te schrijven. Zelf zou ik het zo opnieuw doen. Al is het wel spannend nadien om de reportage ook écht te zien.

In de Flair

Weken wachten tot ‘mijn Flair’ in de winkels lag was niet simpel, zeker niet omdat ik mijn mond moeilijk kan houden. Maar tot op de dag van vandaag waren alleen mijn dochter, die zwijgplicht kreeg, en mijn ouders op de hoogte. Je weet maar nooit hoe het er uit ziet en met wat geluk had niemand die Flair onder ogen gekregen…

Maar nu mag iedereen het weten én zien! Hier sta ik dan, in de Flair!!!!

Catherine!

Ik wil Catherine nog heel graag bedanken voor de kans, maar vooral voor wie ze is.

Bij het afscheid nam ik nog een selfie met mijn idool Catherine. Ik wil hem met de wereld delen!

Zo, het is er uit, de Flair is uit en iedereen mag het weten! Eindelijk kan ik het vertellen!

Stond jij al eens in je favoriete blad of zou je dat graag doen?

Deed jij ooit al iets die écht buiten je comfort zone lag?

Tot snel,

Ellen

TOVERGROENTEN

Ik mocht van Delhaize de TOVERGROENTEN uitproberen. En of dat een succes was?!?

Delhaize Ambassadeurs

Een tijdje geleden kreeg ik een e-mail van Delhaize, een uitnodiging om Delhaize Ambassadeur te worden.

Ik schreef me in als Ambassadeur en moest een hele vragenlijst invullen.

TOVERGROENTEN

Wat laten kreeg ik nog een e-mail met de vraag of ik me kandidaat wou stellen voor het project TOVERGROENTEN.

Omdat ik groenten eten belangrijk vind, zeker voor Louise Marie stelde ik me kandidaat.

Geselecteerd

Kort nadien kreeg ik een enveloppe in de bus met bons van Delhaize voor de TOVERGROENTEN

Soorten TOVERGROENTEN

Er zijn 12 verschillende soorten TOVERGROENTEN:

  1. Elfenfrisbees (komkommer)
  2. Trollenknotsen (courgette)
  3. Oranje raketten (wortelen)
  4. Indianenkano’s (aubergines)
  5. Clownsneuzen (kerstomaten)
  6. Drakentanden (witloof)
  7. Schatkistjes (paprika)
  8. Feeëndekentjes (ijsbergsla)
  9. Kikkerski’s (prinsessenboontjes)
  10. Mini-meteorieten (krielaardappel)
  11. Elfenglijbanen (voetselder)
  12. Kaboutertrompetten (oesterzwam)

Onze mening

Wat een grappige, goedgekozen namen!

We zijn samen naar de winkel geweest om de TOVERGROENTEN te kopen. Ze vond de namen hilarisch! Ze ging zelf op zoek in de groentenrayon achter de TOVERGROENTEN. “Kijk mama: drakentanden!” Dat de kerstomaten clownsneuzen waren vond ze zalig, want zo was ze zelf zeker van haar portie TOVERGROENTEN.

1 ding is zeker, Delhaize scoort bij de kinderen met de namen, en ja het werkt!

Terwijl ze anders liever ver uit de buurt blijft van witloof wou ze nu toch wel eens proeven van de ovenschotel met drakentanden! Het bleek uiteindelijk met lange tanden te zijn maar dit was toch een belangrijke stap!

Enig minpuntje was dat de voorraad van de TOVERGROENTEN in de Delhaize van Geraardsbergen eerder beperkt bleef tot wortelen, selder, witloof, boontjes en kerstomaten. 5 van de 12 groentensoorten is wat spijtig en volgens mij een gemiste kans. Want groenten met tovernamen zelf mogen uitkiezen, zelf op zoek gaan naar de verschillende soorten is een goede stap richting ze ook opeten.

Werkt het?

Louise Marie is altijd een rauwe groenten-eter geweest, warme groenten daarentegen blijven het moeilijk doen, ook al hebben ze mooie namen. Maar als je weet dat ze er op een dag vandoor gaat met een halve verpakking kerstomaten, nog een halve komkommer en een paprika… of 2, en dan nog fruit… Dan hoor je deze mama niet klagen!

Besluit

De namen zijn een schot in de roos, alleen prinsessenboontjes had ik geen andere naam gegeven, dan zou ik eerder voor asperges zijn gegaan.

Volgens mij zijn er heel wat ouders die fruit ook willen zien veranderen van naam, dus hier kan ook nog wat mee worden gedaan.

Delhaize zal ook moeten zorgen dat alle winkels ook alle groeten in voorraad hebben om ontgoocheling bij kinderen te vermijden.

Ik sluit af met een positieve noot, de groeten waren wel lekker vers en dat is voor mij dan weer heel belangrijk.

Hebben jullie de TOVERGROENTEN al ontdekt?

Als er iemand intresse heeft in het recept van de ovenschotel met drakentanden, dan laat je het maar weten en deel ik met plezier het recept.

Tot snel,

Ellen

Internationale vrouwendag (20/40)

Internationale vrouwendag

8 maart 2018.Vandaag is het internationale vrouwendag.

Ik weet het, je wist het al. Dat van die vrouwendag. Wie het nog niet wist, weet het nu. Maar dan vraag ik me wel af op welke planeet je vandaag hebt geleefd. Alle media schreeuwden het uit. Je kon er niet naast horen of lezen.

Ben ik de enige die het dit jaar meer opvallen viel dan anders? Ik kan me niet herinneren dat er vorig jaar zoveel om te doen was. Of ben ik nu degene die vorig jaar op een andere planeet zat?

Maar goed, ik schrijf er nu ook iets over, zoals iedereen. Lekker meelopertje spelen.

Het ligt niet in mijn aard om mee te lopen, maar goed, voor vandaag mag het. Het is namelijk internationale vrouwendag. En ik ben een vrouw, nèm.

Ik las een artikel in Het Nieuwsblad over hoe vrouwen zich in de jaren 50 moesten gedragen bij de thuiskomst van hun man, volgens de regels van de kunst. Huwelijksadvies dus.Het artikel kan je hier lezen. Ik vermoed dat dit huwelijksadvies door een man werd gegeven. Er zijn waarschijnlijk weinig vrouwen die zich nu nog aan dit advies houden. Ik ben niet getrouwd dus ik kan het al niet in de praktijk omzetten. Gelukkig maar, want ik heb geen lint om in mijn haar te doen… alleen een rekkerke.

Nu we dan toch vrouwen in de bloemetjes moeten zetten, zal ik dat dan ook maar eens doen. Bloemen in de vorm van een bloemlezing dan.

De eerste vrouw, jonge vrouw, een kind. Mijn dochter. Voor mij is zij de perfecte dochter. Dat kind heeft mijn wereld veranderd, ze heeft míj totaal veranderd. Hoe zij met haar mooie lach mijn hart doet smelten en met haar blauwe ogen dwars door mijn ziel kijkt. Zij is mijn God, mijn alles. Sinds zij er is weet ik wat liefde is, het klinkt cliché maar het is de waarheid. De liefde die je voor je kind voelt is zo puur, zo halsoverkop, zo diep. Van de eerste keer dat je dat vlekje ziet op de monitor bij de echo ben je verkocht, stapelgek! Van die meid hou ik meer dan van het leven zelf.

Dan heb ik mijn moeder in de picture te zetten. Een prachtige vrouw, die heel haar leven in het teken van haar gezin heeft gezet. Die me beter kent dan ik mezelf ken. Ze heeft de hele tijd gewerkt en gewroet omdat we een leven konden leiden zoals ze dat zou willen. En dat is haar gelukt, meer dan gelukt. (Natuurlijk is mijn vader hier ook mee verantwoordelijk voor). Ze is mijn moeder maar ook mijn allerbeste vriendin, mijn steun en toeverlaat, mijn klankbord, mijn raadgever, mijn kok van heerlijke maaltijden, mijn lesgeefster, mijn verpleegster, mijn schouder om op te huilen, mijn kracht, de beste oma van mijn kind. Ze is dus veel, veel te veel om op te noemen. Ik zou haar voor geen goud van de wereld willen missen.

Mijn grootmoeders. 2 sterke madammen die een heel leven lang achter hun man stonden. Zij komen namelijk nog uit de tijd van het artikel. 1 van hen werd net vandaag op internationale vrouwendag 86 jaar!

Er zijn natuurlijk nog veel meer vrouwen in de wereld waar ik bewondering voor heb. Maar ik kan ze natuurlijk niet allemaal gaan opnoemen.

1 daarvan is de Koningin, ik heb onnoemlijk veel respect voor de Koningin.

Hoe voel jij je op zo’n internationale vrouwendag?

Tot morgen,

Ellen

Getest: Nivea Body Milk (19/40)

Om onze droge huid te verzorgen gebruiken wij Nivea Body Milk

Als je gezegend bent met een zachte, goedgevoede huid, dan stond moeder natuur aan je kant. Moeder natuur was zowel mij als mijn dochter vergeten vrees ik.

Als je een droge huid hebt dan kan je als volwassene gaan scrubben om de dode huidcellen te verwijderen (lees mijn mening over de scrub Kruidvat) en je huid zoveel mogelijk voeden met bodylotion. Maar voor mijn dochter kan ik enkel gebruik maken van het laatste.

Als je dan alleen kan smeren dan moet het goed zijn. Ik heb al veel producten de revue zien passeren maar de eeuwenoude Nivea blijft er met kop en schouders boven uitsteken!

De blauwe pot is heel erg goed maar kan minder goed uitgesmeerd worden of eerder minder snel. Daarom ging ik op zoek naar een even goed alternatief.

En dat heb ik gevonden! Nivea heeft de zalf vloeibaarder gemaakt. Ik weet dat de lotion in de witte potten ook vloeibaarder is, maar deze vind ik persoonlijk niet zo goed werken.

Daarom gebruiken wij nu de blauwe flessen, met heel handig pompje, body lotion van Nivea. Op de fles staat dat je 48 uur intensieve verzorging krijgt. Wel die krijg je of toch zeker 24uur, want ik doe de lotion elke ochtend op. In deze lotion zit een verzorgend serum en 2 maal meer amandelolie. Het is een heel rijke zalf maar deze trekt toch heel goed in de huid waardoor je geen plakkerige huid krijgt. Je huid krijgt echt een heel rijkelijk gevoed gevoel en dat blijft dan ook zo tot de volgende ochtend.

Sinds ik deze gebruik is mijn huid heel erg soepel. Maar ik blijf natuurlijk ook wel scrubben, maar niet noodzakelijk om het trekkerige gevoel tegen te gaan want dit is echt weg, maar om mijn huid te verzorgen en dode huidcellen te verwijderen. Ook mijn dochter heeft geen last meer van uitslag en jeuk door de droogte van haar huid.

Ik kan deze body lotion absoluut aanraden! Ik ben fan, van de geur, de textuur en zeker van de werking.

Welke lotion gebruiken jullie? Heb jij ook last van droge huid Of eerder een vette huid?

Tot morgen,

Ellen

Ik stel me vragen (18/40)

Opvoeden, simpel is het niet. Goed opvoeden, nog veel moeilijker. En de vraag is, doe je het wel goed?

Ik doe mijn best om Louise Marie goede normen en waarden bij te brengen. Ik en alle andere ouders met mij zeker? Maar soms stel ik me vragen.

Kinderen hebben van nature het voordeel dat ze in geen ‘hokjes’ denken. Iedereen is gelijk, ze zien geen verschillen. Gelukkig maar.

Maar dan zie ik dingen op tv waar mijn haar van recht komt. In programma’s waar kinderen naar kijken of nog erger, in programma’s voor kinderen.

In Het Gala van de Gouden K’s van KETNET hoor ik Karen Damen zeggen dat ‘een grave griet’ sowieso een slank meisje moet zijn. Waarom?? Dat is niet de boodschap dat ik mijn dochter thuis, op school of waar dan ook zou willen horen uitroepen.

Zaterdag tijdens de herhaling van Belgium’s got talent drukt Niels Destadsbader de Gouden buzzer in voor een groep dansers die niet slecht zijn, maar waar betere groepen in dezelfde show het nog betere van zichzelf gegeven hebben. De uitleg erna sprak ook boekdelen…

Rasistische opmerkingen en dergelijke zijn tegenwoordig ook bijna dagelijkse kost. Zonde.

Soms zou ik willen dat ze die dingen niet moeten horen. Spijtig genoeg is dit natuurlijk ook een deel van het leven. Maar toch… soms wil ik haar nog wat beschermen tegen gedachten die nu nog niet bij haar opkomen.

Waar storen jullie zich aan?

Tot morgen,

Ellen

Bloggen in Mei (17/40)

Omdat ik moederdag speciaal vind ga ik er wat mee doen

Op zich ben ik geen vooruitdenkende persoon. Ik ben dat afgeleerd omdat ik al veel voorafgeplande zaken moest annuleren.

Plannen maken!

Maar nu wil ik het wel eens doen. En dan nog wel heel ver in tijd vooruit plannen ook.

Moederdag, leve mama.

Moederdag heb ik altijd al leuk gevonden, sinds kinds af, zelf een cadeautje maken voor mijn mama. Nu koop ik nog altijd een geschenkje voor moederdag, en niet zomaar wat, ik denk daar echt over na en koop pas de cadeau als ik vastbesloten ben.

Je eigen feest!

Sinds is zelf mama ben is deze dag nog specialer natuurlijk. Want zelf degene zijn die je kindje viert is nog veel fijner eerlijk gezegd.

Ik hou zoveel meer van deze dag dan bevoordeeld van mijn verjaardag. Geen jaar ouder worden is natuurlijk een feest op zich. Gevierd worden dat je mama bent, veel mooiers bestaat er niet. Want van alles wat ik in mijn leven al geweest ben, is mama zijn het allermooiste ooit.

Blogmaand: moederblogs

Daarom wil ik voor de blog iets doen rond moederdag. De maand Mei zal dan ook volledig in het teken van moederdag staan op de blog. Alle blogs zullen over moeders zelf gaan, of alles wat met moederschap en moederdag te maken heeft.

Oeps!

Ik weet dat in sommige streken moederdag op 15 Augustus valt, maar aangezien ik het zelf in Mei vier is de keuze dus voor de maand Mei gevallen, ik hoop dan ook op jullie begrip.

Ideeën!

Ik ben zelf al het ene en andere aan het uitwerken, ideeën aan het bedenken. Hopelijk zal het dan ook een fijne blogmaand worden.

Hebben jullie zelf ideeën over mogelijke blogonderwerpen in dit thema? Laat het me dan gerust weten!

Tot morgen,

Ellen

Mukbang (16/40)

Wat is een MUKBANG?

Mensen horen eten, ik ben geen fan eerlijk gezegd. Zeker als het niet op een geluidloze manier kan.

Ik kijk regelmatig YouTube filmpjes om de tijd te doden. Meestal zijn dat vlogs of beautyfilmpjes. Maar nu zag ik laatst bij 1 van die vloggers een filmpje met de naam ‘Chinese food mukbang’. Ik had geen enkel idee wat ik me daar moest bij voorstellen, totaal niet.

Het bleek een filmpje te zijn van 2 mensen die aan een tafel, een heel grote hoeveelheid, Chinees eten aan het verorberen waren, terwijl ze ondertussen ook een babbeltje deden. Interessant…

Wat is een MUKBANG?

Dit is een ‘hype’ uit Zuid-Korea. Mukbang betekent in het Koreaans uitzenden van eten. Muk Ja = eten en bang-song = uitzenden. De Zuid-Koreaanse jeugd en jong volwassenen vonden het niet fijn om steeds alleen te moeten eten als ze uit huis waren, door school of werkreizen. Daarom gingen ze skypen met anderen, tijdens het eten, om op die manier toch niet alleen te moeten eten.

Maar omdat dit een succes bleek te zijn, mensen vonden het fijn elkaar te zien eten, gingen ze dit uitbreiden naar YouTube filmpjes. Hier begonnen ze dan met meer en ander eten (uit een andere cultuur) en samen eten.

Niet lang nadat dit een succes bleek in Zuid-Korea trok de trend de wereld rond. Hierdoor kan je nu zowat elk type voedsel zien (en horen) eten bij deze filmpjes, samen met een praatje erbij.

Zelf ben ik geen fan van deze video’s, wij eten gewoon met z’n vieren aan tafel en daarna hoef ik anderen ook niet meer zien te eten. Ik snap trouwens niet waarom ze die onmenselijk grote hoeveelheden voedsel bestellen om alleen of met 2 op te eten. Het is zo’n grote verspilling van voedsel. Ook naar jongeren toe is het weinig opvoedkundig, zij kunnen denken dat het normaal is om deze grote porties te bestellen en er dan amper van te eten…

Krijg je zin in een mukbang? Op YouTube kan je duizenden filmpjes vinden.

Wist jij wat MUKBANG was? Kijk je graag naar deze video’s of is het niet je ding?

Tot morgen,

Ellen